সৰুতে কিতাপত পঢ়িছিলোঁ --        'আমাৰ  বাপুজী মানুহ  নাছিল         নৰৰূপী ভগবান        গোটেই  বিশ্বই সমস্বৰে যাৰ         গাইছে বন্দনা গান --' এই গৰাকী মহামনীষাৰ এক বিশাল  স্মৃতিসৌধ দেখাৰ সৌভাগ্য  ঘটিছিল উত্তৰ  আমেৰিকাৰ  টেক্সাচ প্ৰদেশৰ আৰভিং নগৰত। বিদেশৰ মাটিত বাপুজীৰ বিশাল  আবক্ষ  মূৰ্তি দেখি গৌৰৱত বুকু ফুলি উঠিছিল। বৰ্তমান সেই ঠাই পৰ্যটন স্থলীলৈ ৰূপান্তৰিত  হৈ পৰিছে ।শাৰী শাৰী বিজুলি বাতিৰে তিৰবিৰাই  থকা ৰাজ পথেৰে গৈ আমি যি ঠাইত উপস্থিত  হ'লোঁগৈ সেয়া আমাৰ  বাবে আশ্চৰ্য। স

বৰ্তমান সমাজ ব্যবস্থাত এটি মন কৰিবলগীয়া বিষয় হৈছে যুৱ উচ্ছৃংখলতা। বৰ্তমান সময়ত যুৱ সমাজ এখনেহে দেশৰ ভৱিষ্যত নিৰ্ধাৰণ কৰে। যুৱ শক্তিক কেন্দ্র কৰি গা কৰি উঠা প্ৰধান সমস্যা যুৱ উচ্ছৃংখলতাই ভয়াবহ ৰূপ লৈ উঠিছে।  পৰিৱেশ পৰিস্থিতিৰ প্ৰতিকূলতাত এচাম যুৱক-যুৱতীয়ে আত্ম নিয়ন্ত্রণ হেৰুৱাৰ ফলতেই যুৱ উচ্ছৃংখলতাৰ সৃষ্টি হয়। যুৱ সমাজৰ এচাম বিপথে পৰিচালিত হোৱাৰ মূল কাৰণেই হৈছে পৰিয়াল, সমাজ, ৰাজ্য তথা দেশৰ পাৰিপাৰ্শ্বিক অৱস্থা। এটি শিশুৱে জন্ম হোৱাৰে পৰা পৰিয়ালৰ লোকসকলক অনুসৰণ কৰে। অস

ঘটনাটো ভাৰতৰ এখন মহানগৰৰ। মটৰ গাড়ী, ৰেল, উৰাজাহাজৰ শব্দ,চকু চমক লগা বিজুলীৰ পোহৰৰ মাজতো এবাৰ এজন বন্ধুৰ দেহত অপশক্তি লম্ভিল বুলি পূজা অৰ্চনা কৰি  পৰিত্ৰাণৰ উপায় বিচাৰি হাবাথুৰি  খাইছিল। কিতাপৰ পাতত  পালো অপশক্তিৰ প্ৰতি থকা আদিম মানুহৰ  কিমান বিশ্বাস।মোৰ মায়ে কৰতি পুথিৰ বিষয়ে কোৱা কথা মনত আছে। বায়ু কৰতি, মৎস কৰতি,গুৰু কৰতি বিষয়ে কৈছিল। ভূত -  প্ৰেত ,যক্ষ - যখিনী, পিশাচ, বীৰা, বুঢ়া ডাঙৰীয়া আদি  জয়াল কাহিনীবোৰে শৈশৱত আমাক তীব্ৰ আকৰ্ষণ কৰিছিল। ড০ নিৰ্মল প্ৰভা বৰদলৈয়ে লোক

আজিকালি প্রায়েই অভিযোগ শুনা যায় ল'ৰা-ছোৱালীয়ে বৃদ্ধ অৱস্থাত মাক-দেউতাকক নাচায়। দোষটো কেৱল ল'ৰা-ছোৱালীৰ নে? নে মাক-দেউতাকে জীৱনৰ পথ প্রদর্শন কৰোঁতে ক'ৰবাত ত্রুটি ৰাখি থৈ যায়?    ঘৰলৈ মগনীয়া এটা আহিছে। ঘৰৰ গৃহস্থ দুই ধৰণৰ হ'ব পাৰে। এজনে বিনা বাক্যব্যয়ে যি পাৰে ভিক্ষা দি বিদায় দিব অন্য এজনে আকৌ ধমকি মাৰি খেদি পঠিয়াই, নতুবা কিবা এটা দি আজিৰ পৰা নাহিবি ধৰণৰ কথা কৈ ভিক্ষাৰীক বিদায় দিয়ে।'খুৰাক বা বৰদেউতাকৰ অৱস্থা তুলনামূলকভাবে ভাল নহয়।' কিবা সাহায্য বিচাৰি আহিলে কোনো কোনোৱে ভাতৃস

আমি জীৱনজুৰি সুখৰ সন্ধানত ঘূৰি ফুৰোঁ, সফলতাৰ পিছে পিছে দৌৰিবলৈ শিকো; কিন্তু মনত প্রশ্নৰ উদয় হয় সফল হোৱা প্রতিজন ব্যক্তি সুখী জানো? বা সুখী হোৱা প্রতিজন ব্যক্তি সফলনে? কি সম্পর্ক বাৰু সুখ আৰু সফলতাৰ মাজত। পাৰস্পৰিক নিৰ্ভৰশীলতা নে ইটো আনটোৰ পৰা পৃথক? সুখৰ সংজ্ঞানো কি? সুখ আৰু সফলতাই জীৱনৰ উদ্দেশ্যনে? দুয়োটা চিৰস্থায়ী জানো?          বিজ্ঞানৰ মতে সুখ হৈছে একপ্ৰকাৰৰ হৰম'নৰ ক্ৰিয়া। সুখৰ অনুভূতিৰ ক্ষেত্রত জড়িত হৈ থাকে বিভিন্ন হৰম'ন। আমাৰ শৰীৰত হৰম'নে এক গুৰুত্বপূর্ণ ভূমিকা পালন কৰে।

আমি দৈনন্দিন জীৱনত বিভিন্ন উপলক্ষত এজনে আনজনক শুভ কামনা জনাওঁ। আপোনাৰ 'ভাল হওঁক ' বা আপুনি 'সফল হওঁক ' বুলি কোৱা এটা সৰল কথাই আন এজনৰ মনত নতুন উৎসাহ আৰু আত্ম বিশ্বাস জগাই তোলে । বৰ্তমান ব্যস্ত জীৱনত মানুহে বহু সময়ত অনুভূতি প্ৰকাশ কৰিবলৈ পাহৰি যায়। কিন্তু শুভ কামনাৰ দৰে সৰু অথচ মূল্যৱান আচৰণে সমাজখন অধিক সুন্দৰ আৰু মানৱিক কৰি তুলিব পাৰে।      মানৱ সমাজত সৌহার্দ্য, সহানুভূতি আৰু ভাতৃত্ববোধ গঢ়ি তোলাত শুভ কামনাৰ ভূমিকা অপৰিসীম। এজন মানুহে আন এজনৰ মংগল, সুখ আৰু সফলতাৰ বাবে যি আন

আত্ম-অহংকাৰ মানুহৰ জীৱনৰ এটা সূক্ষ্ম কিন্তু গভীৰ প্ৰভাৱ পেলোৱা মানসিক অৱস্থা। নিজৰ ক্ষমতা, জ্ঞান বা অৱস্থানক অতিৰিক্তভাৱে উচ্চ বুলি ভাবি আনক তুচ্ছজ্ঞান কৰা মনোভাৱেই আত্ম-অহংকাৰ। এই অহংকাৰ প্ৰথমতে আত্মবিশ্বাসৰ দৰে দেখা গ'লেও, দীৰ্ঘকালত ই ব্যক্তি, সমাজ আৰু মানৱীয় সম্পৰ্কৰ বাবে ক্ষতিকাৰক হৈ পৰে।মহাত্মা গান্ধীয়ে অহংকাৰক মানুহৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ শত্ৰু বুলি অভিহিত কৰিছিল।     মানুহে যেতিয়া নিজৰ সফলতাক কেৱল নিজৰ কৃতিত্ব বুলি ভাবি সমাজ, পৰিস্থিতি বা অন্যৰ অৱদান অগ্ৰাহ্য কৰে,

শীত আহিলেই চকুৱে মণিব পৰালৈকে চিনাকি পথাৰখনত কুঁৱলিয়ে ছাউনি পাতে। নিশা নিয়ৰৰ টোপালবোৰেও শীত অহাৰ সংবাদ দিয়েহি। শীত অহা মানে ৰ'দ হৈ পৰে সোণৰ সোলেং। শীতৰ দোকমোকালিত বননিখনে শুকান পাত সৰোৱাই নিয়ৰ সিঁচা বতাহত ৰ'দৰ কোলাত ডাৱৰ ওমলি থকাৰ খবৰ দিয়ে। শীত অহাৰ খবৰ পালে ধাননি ডৰাত ৰ'দ আৰু ছাঁয়ে লুকাভাকু খেলে। হেমন্তৰ ৰঙা ডাকৰ বাকচটোত শীত অহাৰ খবৰটো কোনে জানো থৈ আহিছিল! তাৰ পিছতেই কমলা, আপেল, আমলখিৰে বিপুল ফলৰ সম্ভাৰ, নার্জি-ডালিয়া-ইন্দ্ৰমালতীৰ সৌন্দৰ্য-সম্ভাৰে হৃদয়ত থৌকিবাথৌ লগায়।.

দূৰদৰ্শনত 'ভোগালী'ৰ অনুষ্ঠানবোৰ চাই থাকোতে স্মৃতিয়ে লৈ যায় আমাৰ দিনবোৰলৈ- য'ত আমাৰ শৈশৱ,কৈশোৰ, যৌৱন নিহিত হৈ আছে । উৰুকাৰ ৰাতি পথাৰত সজা 'ভেলাঘৰ' ত ভোজ-ভাত খাই বহু ৰাতি হোৱাকৈ ঘৰ পাওঁ, কেতিয়াবা খেৰৰ পুঁজিটো কটাও । বিহুৰ দিনা ব্ৰহ্ম পুৱাতে 'মায়ে' জগাই দিয়ে ।বাৰীৰ তামোল- নাৰিকল গছ কেইডালত বাহেৰে কোবাই চিঞঁৰো- "লাগ লাগ লাগ ঐ আমাৰ তামোল ডাল লাগ ঐ লাগ লাগ লাগ ঐ আমাৰ নাৰিকল ডাল লাগ ঐ" কপি কপি ঠাণ্ডা পানীৰে গা ধুই নতুন

ঠেঙাল‌ সকল অসমৰ এটি অতি ক্ষুদ্ৰ জনগোষ্ঠী । জনসংখ্যাৰ হিচাপত প্ৰায় তিনি লক্ষত কৈ বেছি নহয়। ঠেঙাল জনগোষ্ঠীৰ মূল শিপা ডাল তিব্বতীয় মংগোলীয় বড়োমূলৰ হ'লেও ডিমাচা সকলৰ লগতহে সম্বদ্ধটো বেছি ওচৰৰ । অসমৰ যোৰহাট জিলাৰ তিতাবৰত, গোলাঘাট জিলাৰ দৈয়াং অঞ্চল ঠেঙাল সকলৰ জনবসতি প্ৰধান হলেও শিৱসাগৰ ,লক্ষ্মীমপুৰ , ধেমাজি , ডিব্ৰুগড় , ঢকুৱাখানা আদি অঞ্চলতো ঠেঙাল জনগোষ্ঠীৰ লোক সিচঁৰিত হৈ আছে । কছাৰী বুৰঞ্জী মতে ১৫২৬ খৃষ্টাব্দত কছাৰীসকল আহোম সকলৰ লগত যুদ্ধত পৰাস্ত হৈ প্ৰথমে ডিমাপ

অসমত বসবাস কৰা প্ৰতিটো জনগোষ্ঠীয়ে নিজৰ ঐতিহ্য, পৰম্পৰা আৰু সংস্কৃতিৰ প্ৰাণস্পন্দন হিচাপে কিছুমান লোক উৎসৱ পালন কৰে।অসমৰ প্ৰায়বোৰ জনগোষ্ঠীৰ মূল জীৱিকা কৃষি হোৱাৰ বাবে তেওঁলোকৰ সংস্কৃতি কৃষিকেন্দ্ৰিক আৰু লোক উৎসৱ সমূহো বিভিন্ন নামেৰে কৃষিকাৰ্য্যৰ আৰম্ভণিত আৰু শস্য চপোৱাৰ সময়ত উদযাপন কৰা হয় । আদিম কালৰ পৰা ভয়াবহ প্ৰাকৃতিক দুৰ্যোগৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ মানুহে কিছুমান উৎসৱ লোক বিশ্বাসৰ মাজেৰে পালন কৰি আহিছে।এই উৎসৱ সমূহৰ মূল লক্ষ্য হ'ল খেতিপথাৰ, হাবি-জংঘল,আকাশ-বতাহ, জল-স

নতুন বৰ্ষ মানে নতুন আশা, নতুন উদ্দীপনা আৰু আত্মসমীক্ষাৰ এটা সুযোগ। বিগত বছৰত আনন্দ-দুঃখ, লাভ-ক্ষতি, সফলতা-ব্যৰ্থতা আদি সকলোবোৰ অভিজ্ঞতা স্মৰণ কৰি আত্মসমালোচনা আৰু দৃঢ় সিদ্ধান্ত লৈ আগবাঢ়ি যোৱাটো নতুন বৰ্ষৰ প্ৰকৃত অৰ্থ। নৱ বৰ্ষই প্ৰত্যেক বছৰে আমাৰ জীৱনত এটা নতুন প্ৰভাত লৈ আহে। সময়ৰ এই নতুন অধ্যায় আনন্দ -উৎসৱৰ নহয়, ই চিন্তা, আত্ম–মুল্যায়ন আৰু দায়িত্বৰ জৰিয়তে নতুন পথ মুকলি কৰে । ব্যক্তিগত জীৱনত শৃঙ্খলা, অধ্যৱসায়, সময়ৰ সঠিক ব্যৱহাৰ আৰু মানবীয় মূল্যবোধৰ জড়তা—এইবোৰ ন

আমি ক‌ওঁ , প্ৰেম মানৱ-মনৰ সবাতোকৈ সুন্দৰ অনুভূতি ; সকলো শক্তিৰ ভিতৰত শ্ৰেষ্ঠ শক্তি । আমি ক‌ওঁ-- প্ৰেমতেই ঘূৰে ভূমণ্ডল , প্ৰেমতেই ফুলে শতদল । তেনেহ'লে পৃথিৱীত ইমান অপ্ৰেম কিয় ? ইমান ঘৃণাৰ বিষবাষ্প কিয় ? বহুযুগ ধৰি পৃথিৱীৰ সৰ্বদিশত প্ৰেমৰ বাণী প্ৰচাৰিত হৈ থকা স্বত্বেও মানুহক সুখ-শান্তি প্ৰদান কৰাৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰেম ব্যৰ্থ হৈ আহিছে কিয় ? কাৰণ ,পৃথিৱীত যিধৰণৰ প্ৰেম প্ৰচলিত হৈ আহিছে , সেই প্ৰেমত ক্ষুদ্ৰ স্বাৰ্থ অধিক পৰিমাণে জড়িত হৈ থাকে । তেনে প্ৰেমে কেতিয়াবা বন্ধনৰ সৃষ্টি কৰে , কেতি

অসমৰ আকাশত স্বাধীনতাৰ সোণালী পোহৰ আৰু মুক্ত বতাহে চুই যোৱাৰ কেইবছৰমান পাছতেই উচ্চ শিক্ষা, কৰ্ম জীৱনৰ অভিজ্ঞতা আৰু জীৱনৰ এটা নতুন দিশ বিচাৰি এমুঠি অসমীয়াই দেশ এৰি বিদেশ অভিমুখে যাত্ৰা কৰিছিল। অধিক সংখ্যকৰ লক্ষ্যস্থান আছিল যুক্তৰাষ্ট্ৰ ,গ্রেইটব্রিটেইন। নিজৰ পৰিয়াল, সংস্কৃতি, সঙ্গীতৰ লগতে অসমৰ সুৱদি ভাষাটোৰ লগতো বন্ধন ছিঙি দেশ এৰি বিদেশৰ ভাষা সংস্কৃতি, নতুন জীৱন নীতি আঁকোৱালি ললে। লগত বান্ধি লৈ অহা সামগ্রীৰ লগতে কেইজনমান ভাষা প্রেমীয়ে অসমীয়া ভাষাৰ প্রেমৰ কঠিয়াও গোপনে হৃ

উপহাৰ মানৱ সংস্কৃতিৰ এক সুকীয়া ভাষা,যাৰ শব্দ নাথাকিলেও হৃদয়ৰ বাণী থাকে। উপহাৰ মানুহৰ প্রতি স্নেহ নিবেদন ,হৃদয়ৰ মাজত ঠাই বিচাৰি পোৱাৰ এক অমূল্য মাধ্যম। কোনো আনন্দ, মৰম বা সামাজিক দায়িত্ব বুজাবলৈ মানুহে উপহাৰ বিনিময় কৰে। উপহাৰ মানে মানসিক, সাংস্কৃতিক আৰু সামাজিক মূল্যবোধৰ প্ৰতীক। বিভিন্ন পৰিস্থিতিত উপহাৰ বাচনিৰ উদ্দেশ্য আৰু অৰ্থ বেলেগ হয়। উপহাৰ হৈছে সৌজন্য আৰু মৰমৰ সূক্ষ্ম কলা। উপহাৰ হৈছে সম্পৰ্ক গঢ়ি তোলাৰ এক সেঁতু। উপহাৰৰ সৈতে মান-সম্মান বা সামাজিক মর্যাদা প্ৰকাশ পায়। বহু

বৰ্তমান সময়ত “একাকীত্ব” শব্দটোৱে বিশেষ গুৰুত্ব লাভ কৰিছে। প্রযুক্তি, সামাজিক মাধ্যম আৰু ব্যস্ততাৰ এই যুগত মানুহে বাহ্যিকভাৱে যিমানেই ব্যস্ত নহওঁক, মানসিকভাৱে বহুসংখ্যক মানুহে একাকী অনুভৱ কৰে।একাকীত্ব মানে কেৱল শাৰীৰিক ভাৱে একেলগে নথকা নহয়; ই মানসিক একান্ততা, অভাৱবোধ আৰু অসহায়তাৰ অনুভূতিৰ সৈতে সম্পৰ্কিত। সমাজত বহুত মানুহৰ মাজত থাকিও মানুহে নিজকে অকলশৰীয়া অনুভৱ কৰে। এই অনুভৱে জীৱনত এক ধৰণৰ শূন্যতা সৃষ্টি কৰে যাক আমি একাকীত্ব বুলি কব পাৰো । বৰ্তমান প্ৰযুক্তিবিদ্যাই জী

শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ সম্পর্কত অসমৰ ওপৰিও দেশ-বিদেশৰ গুণীজনে বিভিন্ন সময়ত বিভিন্ন গুৰুত্বপূৰ্ণ মন্তব্য কৰি আহিছে। তেনে গুণীজনৰ তালিকা অতি দীঘলীয়া। তাৰ ভিতৰত ৰসৰাজ লক্ষ্মীনাথ বেজবৰুৱা, কলাগুৰু বিষ্ণু প্রসাদ ৰাভা, ৰূপকোঁৱৰ জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা আৰু ডঃ ভূপেন হাজৰিকাৰ মন্তব্য বা তেখেতসকলৰ দৃষ্টিভংগী অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ ,যুগান্তকাৰী। মহাপুৰুষ মাধৱদেৱৰ পিছত এই চাৰিগৰাকী মহান ব্যক্তিয়েই গুৰুজনা সম্পর্কত যিখিনি কথা কৈছে- গুৰুজনাক জানিবলৈ, তেৰাৰ মহত্ত্ব উপলব্ধি কৰিবলৈ সেইখিনিয়েই যথেষ্ট বুলি

'অনুশাসন বিহীন জীৱন বৈঠাহীন নাৱৰ দৰে'- এই নীতিবচন ফাঁকি বিদ্যালয়ত শিক্ষাগুৰু আৰু ঘৰত মা-দেউতাৰ পৰা বহুবাৰ শুনিছিলো । পানীত বৈঠাই নাও এখন স্থিৰ ৰাখি সঠিক দিশত আগবাঢ়িবলৈ সহায় কৰে। জীৱনৰ অনুশাসন হ'ল সেই "আন্তৰিক বৈঠা" যিয়ে আমাক জীৱনৰ উত্থান-পতন, সমস্যা আৰু প্ৰলোভনৰ মাজতো স্থিৰ, সন্তুলিত আৰু সঠিক দিশত আগবাঢ়ি যোৱাত সহায় কৰে। ইয়াৰ অবিহনে জীৱনটো অস্থিৰ আৰু অসন্তুলিত হৈ পৰে। অনুশাসন হ'ল জীৱন-নাওখনি সফলতাৰ গন্তব্যস্থানলৈ লৈ যোৱা একমাত্ৰ সঁজুলি,যিদৰে নদী পাৰ হ'বলৈ বৈঠাৰ প্ৰয়ো

আমি ফেচবুকৰ কথা  প্ৰথম শুনিছিলো ২০০৭ চনত ৷ শুনিহে আছিলো,  ভাৰততো ফেচবুক উপলব্ধ ২০১০ চনতে হব বুলি ভবাই নাছিলো।  ভাৰতত ফেচবুক উপলব্ধ হোৱা গম পোৱাৰ পাচতেই আমি ফেচবুক একাউণ্ট এটা খুলিলো ৷ সেই সময়ত ফেচবুকত আজিৰ দৰে ভিৰ ভাৰ নাছিল ৷ আমাৰ বন্ধুৰ তালিকাখনো আজিৰ দৰে ইমান দীঘল নাছিল ৷  বন্ধু বান্ধবীৰ সংখ্যা কম আছিল কিন্তু বন্ধু বান্ধবী সকলৰ মাজত এটা সুন্দৰ সম্পৰ্ক আছিল ৷ সন্ধিয়া কাম বন শেষ কৰি লেপটপটো খুলি লৈ ফেচবুক খুচৰি যি কেইজন বন্ধু আছিল তেওঁলোকৰ লগত কথা বতৰা পতাৰ লগতে তেওঁলোকৰ পোষ্

“Style is the man himself”-  ফ্ৰান্সৰ ১৮শ শতিকাৰ প্ৰসিদ্ধ সাহিত্যিক জৰ্জ-লুই লেক্লাৰ, কম্ত দ্য বুফ’ন (Georges-Louis Leclerc, Comte de Buffon) ৰ বিশেষ উক্তি । তেওঁ কৈছিল: “Le style c’est l’homme même.” অৰ্থাৎ বুফ’নৰ মতে, এজন লেখকৰ শৈলী (style) মানে তেওঁৰ ব্যক্তিত্ব, চিন্তা-চেতনা আৰু অন্তৰ আত্মাৰ প্ৰতিফলন। এজন মানুহৰ অন্তৰৰ মানসিক গুণ, বুদ্ধি, সংবেদনশীলতা আৰু জীৱন দৃষ্টিভংগী তেওঁৰ লিখনশৈলীত প্ৰকাশ পায়। এইবছৰ সাহিত্যৰ নোবেল বঁটা বিজয়ী লাছল' ক্রাজনাহ'কাইৰ ক্ষেত্ৰত এই কথাষাৰ প্ৰ