ৰশ্মিৰেখাৰ জেঠায়েকৰ ল'ৰা  যতিনৰ  পৰা পোৱা খবৰটোৱে সিহঁতৰ ঘৰখনক বৰ চিন্তাত পেলালে। কেৱল চিন্তাই নহয় , একপ্ৰকাৰ  ঘৰখনত হাহাকাৰ পৰিবেশ এটাৰ  সৃষ্টি হ'ল ।  এমাহ পাছতে বিহু  প্ৰতিযোগিতা । এতিয়ালৈকে ঢুলীয়া দল ঠিক হোৱা নাই । ঢুলীয়া দল ঠিক হ'ব কেতিয়া আৰু ৰিহাৰচেল  কৰিব কেতিয়া ? ৰশ্মিৰেখাতকৈ মাক আভা দত্তৰহে চিন্তা বেছি হ'ল  । অগমুহুৰ্তত যতিনে খবৰ দিছে-- 'যোৱা বাৰৰ ঢুলীয়া ল'ৰাটোৱে এইবাৰ কোনো বিহু প্ৰতিযোগিতাত ঢোল ন বজোৱাৰ সিদ্ধান্ত লৈছে ।'  কি কাৰণত এইবাৰ ঢোল নবজাই কথাটো জানিব

'তোমাৰ গা বেয়া নেকি? ' 'ওহোঁ, কিয় সুধিলা? ' ' অথনিৰে পৰা যে ভাত কেইটা লিৰিক-বিদাৰি আছা? '        এওঁ মোৰলৈ যে লক্ষ্য কৰি আছে, মোৰ  খবৰেই নাই। দেউতাই ভাল পাইছিল বাবেই নেকি, যিদিনা লফা শাক আৰু বিলাহীৰ লগত মাগুৰ মাছৰ টেঙা আঞ্জা ৰান্ধো, দেউতালৈ খুব মনত পৰে। এসময়ত ল'ৰা-ছোৱালীয়ে গিজগিজাই থকা সেই ঘৰখন কি যে নিমাওমাও  হৈ গ'ল--------! এবাৰ ঘৰলৈ যাওঁতে চ'ৰাঘৰত 'ফুল'  'ভলিউমত' ৰেডিঅ'টো বাজি আছিল। মাক বিচাৰি বিচাৰি পাইছিলোগৈ পিছফালৰ শাকনিবাৰীত।         'ৰেডিঅ'টো কিয় ইমান ডাঙৰকৈ লগাই থৈছা

নাম কালৰি। দেখাত জুটুলা চুলি, দতুৱা দাঁত ,উঠঙা গাল । গাৰ ৰং বগা ,কণ্ঠ শুৱলা।গান গালে সকলো ওচৰ চাপি আহে।তাই আচলতে কালৰি নহয় ।থাকেহে ক'লা বেঙাৰ দৰে।নিৰ্জন ঠাইত থাকি ভাল পায়। বাৰীত আম ,বগৰী, মধুৰী বিচাৰি ফুৰা এজনী সাধাৰণ ছোৱালী । আকাশৰ তৰাৰ লগত কথা পতা, গছ গছনিৰ লগত খেলি থকা, পথাৰৰ বোকা পানী গছকি ডাঙৰ হোৱা তাই এজনী গাঁৱলীয়া ছোৱালী । গাঁৱৰ ছোৱালী হ'লেও তাইৰ সপোন আছিল আকাশ চোৱাৰ। ভৱিষ্যতে প্ৰশাসনিক বিষয়া হোৱাৰ সপোন ।  বন্ধু -বান্ধৱী বা আত্মীয়ৰ  আগত মনৰ কথা প্ৰকাশ কৰাৰ পৰিবৰ্ত

কালিৰে পৰা গাটো ভাল নহয়। জ্বৰ হ'ব যেন লাগিছে । ল'ৰা-ছোৱালীহঁতো ঘৰত নাই, সিহঁত স্কুলত। মতা মানুহ ঘৰত নাথাকিলে বজাৰ-সমাৰ কৰা তথা দৰৱ-পাতি কিনি অনাটো বৰ অসুবিধা। তেওঁ থকা হ'লে মই নোকোৱাকৈয়ে ঔষধ যোগাৰ কৰিলেহেঁতেন । মনটো এবোজা বেজাৰে দোলা দি গ'ল! কেনেকৈযে একো উমান নিদিয়াকৈ এজন তেজ-মঙহৰ মানুহ হেৰাই যাব পাৰে...! বাহিৰত কোনোবাই দুৱাৰত টুকুৰিয়াই মতা যেন লাগিল। ইচ্ছা নাছিল যদিও উঠি গৈ দুৱাৰ খুলি দেখিলোঁ সেয়া ৰমলা পেহী । ৰমলা পেহীৰ ঘৰ কাষৰে এখন গাঁৱত । পেহীয়ে কাণেৰে একেবাৰে নুশুনা ল'

জীৱনক লৈ মই ভীষণ পজিটিভ । প্ৰতিকুল পৰিস্থিতিৰ বিৰুদ্ধে মোকাবিলা কৰি আগবাঢ়ি যোৱাটোতহে জীৱনৰ মাদকতা থাকে । আমাৰ জ্ঞাতে বা অজ্ঞাতে জীৱনৰ প্ৰতিটো মুহূৰ্ত্তত দৃশ্যপট সলনি হয় । যাৰ সৈতে জড়িত হৈ থাকে কিছুমান কাহিনী বা একোজন মানুহ । মোৰ নাম আকাশ বৰুৱা । মই বৰ্তমান গুৱাহাটীৰ বাসিন্দা । পেছাত মই এজন ডাক্তৰ । মোৰ এখন নিজৰ চেম্বাৰ আছে । মই এখন নাৰ্ছিং হোমতো কাম কৰোঁ ।বহাগ বিহুৰ কাৰণে বন্ধ কৰি ৰখাৰ পিছত সেইদিনা আবেলি ২-৩০ বজাত চেম্বাৰত বহিছিলোঁগৈ । দুজনমান ৰোগী চাই উঠিছোঁহে

অফিচ' টোত সোমায়েই মই হতভম্ব! কােনেও কাৰো মুখলৈ চাবলৈ সময় নাই। মানুহবোৰনো ইমান ব্যস্ত নে? আমাৰ এওঁ দেখোন নিজৰ 'অফিচ'ত  'বেল' টিপিলেই পিয়ন হাজিৰ  হয়হি। কিন্তু এইটো  'অফিচ'ত এওঁলৈ  চাবলৈ পিয়ন জনৰো সময় নাই। 'আলী, আলী, শুনাচোন। ' এওঁ  পিয়নজনৰ  খোজত খোজ মিলাই আগলৈ গৈ থাকিল। 'ছাৰ, আপুিন ইয়াতে পাঁচ মিনিট ৰওক। মই সাউতকৈ এইখিনি ('ফাইল' কেইটামান) ছাৰক  দি আহো।'      হয়, আলী ঠিক পাচ মিনিটতে আহিল। 'আলী, মোৰ কামটো আজি যেনেতেনে কৰি দিয়া। '   'আপোনাৰ ফাইলটো কোনজন ছাৰৰ টেবলুত আছেবা। ছে: মস্ক

সময় তেতিয়া ৰাতি ১০.৪৫ মিনিট , হঠাতে আই চি ইউ ত থকা ডাক্তৰ জনে বাহিৰলৈ ওলাই আহি দুৱাৰ মুখত উৎকণ্ঠাৰে ৰৈ থকা মোৰ লৰা ছোৱালী দুটালৈ চাই কলে"sorry,she is no more ".....তাৰ মানে মোৰ বুজিব বাকী নাথাকিল যে ইতিমধ্যে মোৰ প্ৰাণ বায়ু ওলাই গৈছে । ডাক্তৰ জনৰ কথা শুনি ইহঁত দুটাই জোৰেৰে চিঞৰ মাৰি আই চি ইউ ৰ ভিতৰত সোমাই মোক শুৱাই থকা বিচনা খনৰ ওচৰলৈ গৈ মোৰ গাৰ ওপৰত পৰি দুয়ো ফেকুঁৰি ফেকুঁৰি কান্দিব ধৰিলে।কান্দিবটো সিহঁত দুটাই ,এইকেইদিন মোৰ লগত কম লাগি আছেনে ? টকা পইচাৰ মুখলৈ চোৱা নাই মোৰ

'ক্লিং ক্লিং......... ' কনমাই আইতাই মোবাইলটো হাতত লৈ ক'লে -হেল্লৌ, কোনে কৈছে। সিফালৰ পৰা উত্তৰ আহিল - 'মই সৰু বোপাই কৈছোঁ।আমি কালিলৈ ঘৰলৈ গৈ আছোঁ ' । কনমাইয়ে মোবাইল টো কানত লৈ থাকোঁতেই গ'ল ।একো ক'ব লৈকে নাপালে। সিফালৰ পৰা একো শব্দ নাহিল। মোবাইলটো থৈ কনমাইয়ে খোন্দনাটো আনি তামোল খুন্দি খুন্দি ভাবিলে সংসাৰ খন বৰ জটিল।সময় সলনি হ'ল। যুগৰ পৰিবৰ্তন হৈছে। কোনেও কাকো সময় দিব নোৱাৰে।কি যে দিন আহিল ! মানুহৰ কৰ্ম শক্তিৰে জীৱন সংগ্ৰামত বীৰদৰ্পে যুঁজি নিজৰ পৰিচয় দিব পৰাটোৱেই জীৱ

সেউজীয়া পথাৰ আৰু আঁকোৰগোজ নৈখনৰ মাজত সোমাই থকা অসমৰ নগাঁও জিলাৰ এটা ভিতৰুৱা নিস্তব্ধ কোণত আছিল মিছামাৰী নামৰ সৰু গাঁওখন। পুৱাবোৰ চৰাইৰ মাতেৰে আৰম্ভ হৈছিল আৰু সন্ধিয়াবোৰ তেলৰ লেম্পৰ কোমল জিলিকনিৰে শেষ হৈছিল। গাওঁখনত তৰা নামৰ পোন্ধৰ বছৰীয়া ছোৱালী এজনীয়ে বাস কৰিছিল। জীৱনটো সুচাৰুৰূপে চলি থাকিবলৈ অক্লান্তভাৱে কাম কৰা মাকৰ সৈতে তাই খেৰৰ সৰু ঘৰ এটাত আছিল। সিহঁতৰ জীৱনত আছিল টকাৰ অভাৱ ।তথাপি তৰাই কেতিয়াও দুখীয়া বুলি অনুভৱ কৰা নাছিল। তাইৰ চকুত সদায় হাঁহি, আত্মাত সাহস

এৰাবাটৰ গো-পালকৰ পদূলিত এজাক জোনাকে আৱৰা পোহৰ। যি পোহৰত বিজুলী চাকিৰ কোনো প্ৰয়োজন নাই। যেনি তেনি পিয়াপি দি ফুৰে গৰখীয়াসকল। বতাহৰ মধুময় ছন্দত উজ্জ্বলি উঠে গছ গছনিৰ ঝন্ ঝন্ শব্দ। বসন্তৰ আগমণিত সু-উচ্চ নাহৰ গছজোপাই এক অভাৱনীয় সুবাস বিলাই পথিক ৰাইজক দি যায় সুঘ্ৰাণ। যি সুঘ্ৰাণত কেৱল যেন শব্দই বিৰবিৰাই। সপোনৰ চহৰখনৰ ৰঙীন আমেজবোৰে যেন নাহৰজোপাৰ ক্ষতি কৰিব পৰা নাছিল।         নাহৰৰ কোমল পাতৰ দৰেই এদিন জিলিকি উঠিছিল সেই গো-পালক গধূলিগোধন।গধূলিগোধনৰ প্ৰিয় গায়কবোৰ আছিল কলাগুৰু, ৰূপক

স্কুটীৰখন নিদির্ষ্ট ঠাইত ৰখাওঁতেই মই গোন্ধটো পালো। ক'ৰবাত চুকে-কোণে নিগনি মৰি আছে নেকি? এওঁ দিনটো ঘৰৰ ভিতৰতে থাকে। গোন্ধ পোৱা নাইনে? মই এওঁক চিঞৰি মাতিলো।আগতে আমাৰ বৌটিহঁতে পদূলিত দেউতাৰ গলখেকাৰিটো শুনিলেই য'ৰে কাম ত'তে পেলাই তৰা-নৰা ছিঙি চোতাল পায়হি। কিন্তু আজিকালিৰ তিৰী। স্কুটীৰৰ 'হৰ্ণ' শুনিও ওলাই আহিব লাগে বুলি খবৰ নাই। গাড়ী এখন পদূলিত 'খাৰা' কৰিব পৰা হ'লে ওলাই আহিলহেঁতেন নেকি? মই বোধহয় পৃথিবীত সেইটো কামেই কৰিব নোৱাৰিম। সেইবাবেই এওঁৰ দৃষ্টিত মই অসফল স্বামী। ল'ৰা-ছোৱীলী দ

বুল,বুলি আৰু দেউতাকেও জানে--মানুহজনীক সুধি একো লাভ নাই। তথাপি সিহঁতে নোসোধাকৈ নোৱাৰিলে।    "মা, তোমাৰ কোনটো মডেল আৰু ৰং পছন্দ...

ঘৰখনত চাৰিওপিনে নিমাওমাও পৰিবেশ ৷ আদ্যশ্ৰাদ্ধ ভোজ সকলোবোৰ হৈ যোৱাৰ পিছত মিতিৰকুটুম বোৰ কমিছে ৷ ভাই বোৱাৰী কবিতা আৰু ভতিজা অৰূপ যাবলৈ...

কিতাপৰ আলমাৰীটোত উঁই উঠিছে নেকি চাওঁতে কাগজ এখন মাটিত পৰিল । কিবা প্ৰয়োজনীয় কাগজ পৰিল বুলি খুলি চালো । এখন বিয়াৰ চিঠি । দেবুদাৰ বিয়া...