তৰাৰ সপোনটো

সেউজীয়া পথাৰ আৰু আঁকোৰগোজ নৈখনৰ মাজত সোমাই থকা অসমৰ নগাঁও জিলাৰ এটা ভিতৰুৱা নিস্তব্ধ কোণত আছিল মিছামাৰী নামৰ সৰু গাঁওখন। পুৱাবোৰ চৰাইৰ মাতেৰে আৰম্ভ হৈছিল আৰু সন্ধিয়াবোৰ তেলৰ লেম্পৰ কোমল জিলিকনিৰে শেষ হৈছিল।

গাওঁখনত তৰা নামৰ পোন্ধৰ বছৰীয়া ছোৱালী এজনীয়ে বাস কৰিছিল। জীৱনটো সুচাৰুৰূপে চলি থাকিবলৈ অক্লান্তভাৱে কাম কৰা মাকৰ সৈতে তাই খেৰৰ সৰু ঘৰ এটাত আছিল। সিহঁতৰ জীৱনত আছিল টকাৰ অভাৱ ।তথাপি তৰাই কেতিয়াও দুখীয়া বুলি অনুভৱ কৰা নাছিল। তাইৰ চকুত সদায় হাঁহি, আত্মাত সাহস আৰু আকাশতকৈও ডাঙৰ সপোন দেখিছিল।

তৰাৰ এজন অস্বাভাৱিক বন্ধু আছিল— তাইৰ পিছে পিছে দৌৰি থকা চঞ্চল পোহনীয়া এটা কুকুৰ পোৱালি। তাই পানী আনিবলৈ গ'লে, গছত উঠিবলৈ গ'লে বা বন্ধুৰ লগত খেলিবলৈ গ'লে, সৰু কুকুৰটো সদায় তাইৰ কাষতে আছিল। তৰা আৰু তাইৰ কুকুৰটোৰ মাজত বন্ধুত্ব দেখি গাঁৱৰ মানুহে প্ৰায়ে ৰগৰ কৰিছিল, যেন সিহঁত অবিচ্ছেদ্য ছাঁ।

এদিন গাঁৱৰ স্থানীয় উৎসৱ এটাৰ সময়ত তৰা আৰু তাইৰ বন্ধু বান্ধৱীৰ দলটো ঘূৰি ফুৰিছিল। মিঠাই বিক্ৰী কৰা ষ্টলবোৰৰ পৰা বতাহত ভজা মিঠাইৰ গোন্ধ আৰু হোটেলৰ পুৰা মাংসৰ গোন্ধে ভৰি পৰিছিল ।ল’ৰা-ছোৱালীবোৰে খেলিছিল ,হাঁহিছিল, বয়োজ্যেষ্ঠসকলে আড্ডা মাৰিছিল, বতাহত ৰঙীন চিত্ৰবোৰে নাচিছিল।

কিন্তু তৰাৰ দৃষ্টি আকৰ্ষণ কৰা বস্তুটো খাদ্য বা খেলা-ধূলাবোৰ নাছিল। তাইৰ দৃষ্টি আছিল খেলপথাৰৰ ওচৰতে স্থাপন কৰা এখন মঞ্চত এদল যুৱক যুৱতীয়ে সংগীত পৰিবেশন কৰি থকা দৃশ্যত। সৰুৰে পৰা তাইৰ পঢ়া- শুনাৰ লগতে শাস্ত্ৰীয় সংগীতৰ প্ৰতি বৰ ৰাপ আছিল । তাই দেখিলে— ল'ৰা ছোৱালীবোৰে ধুনীয়া সাজপাৰ পৰিধান কৰি গীত গাই আছে । হাৰমনিয়াম ,তবলা, বাঁহীৰ শব্দই যেন পোনে পোনে তৰাৰ হৃদয়ত কথা পাতিলে। তাই নিথৰ হৈ চাই আছিল, চকু দুটা আচৰিত ধৰণে ডাঙৰ কৰি সংগীতৰ ছন্দৰ তালে তালে সংগীতজ্ঞজনৰ আঙুলিবোৰ হাৰমনিয়ামৰ ওপৰেৰে সোমাই যোৱাটো চাই আছিল।

“অ’, কিমান যাদুকৰী শব্দ !” তৰাই বন্ধু লুইতক ফুচফুচাই ক’লে।

লুইতে উত্তৰ দিলে, “আমিও কেতিয়াবা সিহঁতৰ দৰে দল গঠন কৰিব পাৰিম দে।"

সেই মুহূৰ্তৰ পৰাই তৰাৰ হৃদয়ত এটা সপোনৰ জন্ম হ’ল। তাইৰ নিজৰ সংগীত সাধনাৰ বাবে এখন মঞ্চ বিচাৰিব। তাই কল্পনা কৰিছে যে তাই গীত গাই আছে, বন্ধু-বান্ধৱীৰ সৈতে এটা বেণ্ড গঠন কৰিছে আৰু গাঁওখন সংগীতেৰে ভৰাই পেলাইছে।

সেইদিনা সন্ধিয়া তাই ঘৰলৈ উভতি আহোঁতে তৰাই মাকৰ আগত তাইৰ সপোনটোৰ কথা নোকোৱাকৈ থাকিব নোৱাৰিলে।

“মা” তাই আগ্ৰহেৰে ক’লে, “কেতিয়াবা মোৰ মঞ্চত গীত গাবলৈ মন যায়, তুমি মোৰ বাবে এইকন কৰিব পাৰিবানে? এখন সংগীত বিদ্যালয়ত নামভৰ্তি কৰাৰ সুবিধা কৰিব পাৰিবানে ?

মাকে তাইলৈ মৰমেৰে চালে যদিও হুমুনিয়াহ কাঢ়িলে।

“তৰা, মই আমাৰ বাবে চাউল আৰু শাক-পাচলি কিনিব পৰাকৈ কষ্টেৰে উপাৰ্জন কৰিব পাৰো মাথো। সংগীত বিদ্যালয়ত পঢ়িবৰ বাবে বহুত টকা খৰচ হয়। চৰকাৰী বিদ্যালয়ত পঢ়িছা বাবেহে পঢ়াব পাৰিছো।এতিয়া আমাৰ এইবোৰ সামৰ্থ্য নহয়।”

তৰাৰ হাঁহিটো ক্ষন্তেক সময়ৰ বাবে ম্লান হৈ গ’ল, কিন্তু তাইৰ হৃদয় ভাঙি যোৱা নাছিল। তাই মাকক সাৱটি ধৰি মৃদুভাৱে ক’লে, “ঠিক আছে মা। মই উপায় বিচাৰিম।মোৰ সপোনটো সফল কৰিবলৈ ম‌ই চেষ্টা কৰিম।" তাইৰ সাহস দেখি মাকে হাঁহিলে যদিও তাইৰ চকু দুটা চকুলোৰে ভৰি পৰিল।

শাস্ত্ৰীয় সংগীত সাধনা তাইৰ বাবে এখন কল্পনাৰ জগত----। পিছদিনা তৰাই স্কুলত বন্ধু-বান্ধৱীৰ লগত তাইৰ সপোনটোৰ কথা ক'লে। তেওঁলোক সকলো আচৰিত হৈছিল ।কাৰণ তেওঁলোকে জানিছিল যে প্ৰকৃত সংগীত শিল্পী হোৱাটো ইমান সহজ নহয়।কাৰণ তৰাৰ দেউতাক সৰুতে ঢুকাইছে।মাকৰ শাক পাচলি বিক্ৰী কৰাৰ বাহিৰে একো উপাৰ্জন নাই।

তাই ক'লে “ আমাৰ হাতত টকা নাথাকিলে কি হ’ব?”

“আমি এতিয়াও নিজৰ বেণ্ড বনাব পাৰো। আমি কষ্ট কৰি নিজে পঢ়িম, গাঁৱৰ ল'ৰা ছোৱালীক টিউচন কৰিম,যি ধন পাম সেই ধন সংগীত সাধনাত ব্যৱহাৰ কৰিম!”

ল’ৰা-ছোৱালীবোৰে তাইৰ মুখলৈ চালে। সিহঁতক ভালকৈ পঢ়িবলৈ তৰাই বুজাই দিলে।

ডেক্স বেঞ্চ এজোৰ যোগাৰ কৰিবলৈ সিহঁতে ইজনে সিজনৰ পৰা প‌ইচা সংগ্ৰহ কৰিলে।তৰা আগৰ পৰাই পঢ়াত তীক্ষ্ণ।সেয়ে তাই দৃঢ়তাৰে মাকক ক'লে-"মা তুমি চিন্তা নকৰিবা। এদিন ম‌ই ডাঙৰ গায়ক হৈ উঠিম। আৰু তোমাৰ দুখ কষ্ট নোহোৱা কৰিম।"

তাইৰ পোহনীয়া কুকুৰটোৱে আনন্দত জপিয়াই পৰিল, যেন সিহঁতক উৎসাহিত কৰি আছে। ল’ৰা-ছোৱালীবোৰে গান গাই, নাচিলে, হাঁহিলে, হৃদয় আনন্দৰে ভৰি পৰিল।

সেই মুহূৰ্ততে তেওঁলোকে প্ৰকৃত সংগীতজ্ঞতকৈ কম অনুভৱ কৰা নাছিল। তৰাৰ সপোন আছিল সংগীত শিল্পী হোৱাৰ, সেয়ে তাইৰ সপোনটো তীখাৰ দৰে শক্তিশালী আছিল। তাই প্ৰতিদিনে বন্ধু-বান্ধৱীৰ লগত অনুশীলন কৰিছিল, তেওঁলোকৰ গাঁও, তেওঁলোকৰ জীৱন, তেওঁলোকৰ আশাৰ বিষয়ে গীত সৃষ্টি কৰিছিল।

গাঁৱৰ মানুহে প্ৰায়ে সংগীতৰ বেণ্ডটো চাবলৈ গৈছিল, তেওঁলোকৰ অধ্যৱসায় আৰু সৃষ্টিশীলতাক দেখি সন্তুষ্টিৰ হাঁহি মাৰিছিল।

তৰাৰ মাকে মৰমেৰে হাঁহি হাঁহি ক’লে, “এই সৰু তৰাজনীয়ে, ইমান ডাঙৰ সপোন দেখিছে।”

কিন্তু গাঁৱৰ কিছু মানুহে ক'লে— "অদম্য দৃঢ়তা, দৰিদ্ৰতাই ম্লান কৰিব নোৱাৰা এক স্ফুলিংগ তৰাৰ সপোনটো"।

মানুহে উপলব্ধি কৰিলে যে সপোনবোৰ ধন-সম্পত্তিৰ দ্বাৰা বান্ধ খাই নাথাকে। সপোন হৃদয়ত আৰু কল্পনা কৰাৰ সাহসত জীয়াই থাকে। তৰা হয়তো এতিয়াও প্ৰকৃত সংগীত শিল্পী হোৱা নাই, কিন্তু তাইৰ হাতত সময় আছে— নিজকে বিশ্বাস কৰাৰ শক্তি আৰু বন্ধু-বান্ধৱীক অনুপ্ৰাণিত কৰাৰ সাহস আৰু আগুৱাই যোৱাৰ দৃঢ়তা আছে ।মাকে তৰাক হৃদয় উজাৰি আৰ্শীবাদ দিলে আৰু মুখত এমোকোৰা হাঁহিৰে পুৱাৰ সুৰুযক অভিৱাদন জনাই নতুন উদ্যমেৰে দৈনন্দিন কৰ্মৰ দিশে ধাবমান হ'ল.......।

অনিতা দেবী

9401777121