চিল্ মিলকৈ টোপনি আহিছিলহে , মোবাইলৰ শব্দত সাৰপাই উঠিলো। ডাক্তৰৰ ঘৈণীয়েক হ'লে এইটোৱেই সমস্যা।খোৱা-বোৱা, ফুৰা-চকা ক'তো শান্তি নাইকিয়া হয়। সকলোৱেই ডাক্তৰৰ টকা-পইচা সৰহ হোৱাহে দেখে , কিন্তু ঘৈণীয়েকজনীয়ে দিনৰ দিনটো (কেতিয়াবা ৰাতিও) , কিমান যে 'ব'ৰ'' হৈ থাকে , সেয়া কিন্তু কোনেও নেদেখে । 'ৰ'বা, ৰ'বা, তুমি নালাগে , মইয়ে ধৰো। মই কিন্তু তুমি ঘৰত নাই বুলি ক'ম দেই'। ' পেছেন্ট ছিৰিয়াছ হ'লে নগ'লে কেনেকৈ হ'ব বাৰু? 'যাব লাগিবই বুলি কোনো কথা নাই? ' 'হেৰা, তোমাৰ মাৰাৰে যে কিবা অসুখ, ক

গৰমৰ বন্ধৰ প্ৰথম দিন। শ্যামলী আৰু শান্তনু আজি পুৱা সোনকালেই শোৱাৰ পৰা উঠিল। আজি আৰু বাৰে-বাৰে আহি সিহঁতক জগাব লগা নহ'ল। আন দিনা হ'লে কিমানবাৰ যে মাত দিব লাগে! তাকে ভাৱি মাক হিচাপে শেৱালী আচৰিত হোৱাৰে কথা! শান্তনুৱে স্কুল বেগত দুখনমান কমিক বুক আৰু ছবি অঁকা বহীৰ লগতে খেলৰ দুই এপদ বস্তু ভৰোৱা দেখি বায়েক শ্যামলীয়ে হাঁহি ক'লে, অ'ই তই ককাৰ ঘৰত পঢ়িবলৈ যাবিনে ফুৰিবলৈ যাবি? তাই বেগৰ পৰা বস্তুখিনি উলিয়াই থ'বলৈ কোৱাত সি ক'লে নাই এইখিনি নিব লাগিব। চোতালত গাড়ীখন ৰখোৱাৰ লগে লগেই শান্তনু গা

বয়সৰ এটা পৰ্যায়ত মানুহে কেতিয়াবা অনুভৱ কৰে -জীৱনত বহু দিঘলীয়া পথ অতিক্ৰম কৰা হ’ল অথচ অতি নিকট, নিজা , এনেকুৱা এটা চমুপথ থাকি গ’ল য’ত খোজ দিয়ায়েই নহ’ল৷ হেমন্ত গোস্বামীয়ে এই অনুভৱটোকে বহুদিন ধৰি উপেক্ষা কৰি আহিছিল ৷ হেমন্ত গোস্বামী দগাঁও মহাবিদ্যালয়ৰ অধ্যক্ষ পদৰপৰা অৱসৰ লৈ লিখা -মেলাত হাত দিছে ৷ ইতিমধ্যে স্থানীয় কেইবাটাও অনুষ্ঠানৰ সভাপতিৰ পদ গ্ৰহণ কৰিছে ৷ অধ্যয়ন কৰা,বিভিন্ন কাকতলৈ দিবলগীয়া প্ৰবন্ধ প্ৰস্তুত কৰা ,সভা-সমিতিৰ আমন্ত্ৰণ ৰক্ষা কৰা আদি কামত হেমন্ত গোস্বামী মহাবিদ্যালয়ৰ