দংশন

দেওবাৰ ,চাকৰিয়াল সকলৰ এটা প্ৰত্যাশিত দিন ।পুৱাই স্বামীয়ে ল'ৰা -ছোৱালী দুটাক লৈ গাৱৰ ঘৰলৈ গৈছে ।নামঘৰত বছেৰেকীয়া বৰ সবাহ ।তেওঁ তাহানিতে চহৰ মুখী হ'ল যদিও গাৱৰ শিপাডাল খামুচি ধৰি ৰাখে । মোৰ বাবে এইবোৰ সস্তীয়া চেন্টিমেণ্ট ।নিজৰ পৃথিৱীত বিচৰণ কৰি ভাল পাওঁ ।পুৱাৰ কাম -বন সামৰি আধা পঢ়া মোৰ প্ৰিয় লেখক গৰাকীৰ উপন্যাস 'মেঘমল্লাৰ কথাৰে' খন হাতত ল'লো ।

ক্ৰিং ক্ৰিং,কলিং বে'লটো বাজি উঠিল ।

কি আপদ ,চৰম বিৰক্তিৰে ওলাই গ'লো ।

এমুখ কেচা -পকা ডাড়িৰে,ওখ,ক্ষীণাঙ্গী এখন ভাবলেশ হীন মুখেৰে এজন লোক ।পিন্ধা সাজযোৰো নিষ্প্ৰভ ,চকু অৱশ্যে ডাঙৰ আৰু উজ্জ্বল ।দৃষ্টি তীক্ষ্ণ ।

---- কাক বিচাৰিছে ?

ই সৌৰভ নাই নেকি?

-- নাই ,(মোৰ চমু উত্তৰ)

আগন্তুকে ক্ষন্তেক কিবা ভাবি বাৰাণ্ডালৈ উঠি আহি চকী এখন টান মাৰি বহি ল'লেহি ।

সন্দেহ আশঙ্কা ভয় বিৰক্তিৰে মোৰ মন ভৰি পৰিল।

" --- সি কেতিয়া আহিব ? "আগন্তুকৰ প্ৰশ্ন ।

"আজি নাহেই " মই উত্তৰ দিলো ।

"--- ফোন নং টো পাম নেকি ?"

একো নেমাতিলোঁ । মানুহ জনে চকীৰ পৰা উঠি যাওঁ নাযাওঁ কৈ গেট খুলি ওলাই গ'ল ।

''উস ৰক্ষা "-ধাঁচকৈ দুৱাৰখন মাৰি ভিতৰলৈ আহিলোঁ ।

এই জধলা লোক জনৰ মোৰ স্বামীৰ লগতনো কি কাম থাকিব পাৰে ? সহায় বিচাৰি আহিছিল চাগৈ ।মিছা মিছি সময় বৰবাদ ।ইফালে মোৰ প্ৰিয় ঔপন্যাসিক সূদৰ্শন চলিহাৰ 'মেঘমল্লাৰ কথাৰে ' মোক হাত বাউল দি মাতি আছে ।

কিতাপ খন হাতত লৈ বেটুপাতত জিলিকি থকা সুদৰ্শন চলিহা নামটোৰ ওপৰত আলফুলে হাত ফুৰাই ভাবত বিভোৰ হ'লো ।

কি চমৎকাৰ লেখনি ,অলঙ্কাৰ পূৰ্ণ ফুলাম ভাষা ।নাৰী মনৰ সুক্ষ্ম অনুভূতি বোৰৰ কি সুন্দৰ বিশ্লেষণ,পঢ়ি পাগল হৈ যাওঁ । প্ৰতি খন কিতাপেই বেষ্ট চে'লাৰ । এবাৰ দেখা পোৱা হ'লে-----

বন্ধু মহলত আলোচনা হয় লেখক গৰাকীৰ কথা ।অভিজাত লেখক গৰাকীৰ জীৱন শৈলী ৰহস্যময় ।সভা সমিতিৰ আমন্ত্ৰণ ৰক্ষা নকৰে ।ব'টা বাহনো নিজে নলয়। আত্মীয়ই লয়হি ।

বহেমিয়ান স্বভাৱৰ ,খেয়ালী মন ,লিখাৰ সমল বিচাৰি বেদুইনৰ দৰে দিহিঙে -দিপাঙে ঘূৰি ফুৰে ।

বিয়লি এওঁলোক আহিল ।ইচ্ছা কৰিয়েই মানুহজন অহাৰ কথা নক'লোঁ ।পিচে মনটো খু -দুৱাই থাকিল। ৰাতি খোৱা টৈবুলত কথাটো ক'লো ।বিৱৰণো দিলোঁ।

"--কি ?--ধীৰাজ আহিছিল "- তেওঁ উচপ খাই উঠিল ।

"ইচ ৰাম ,কিমান বছৰ যে তাক দেখা নাই ।মোলৈ ফোন নকৰিলা কিয়?তাক মোৰ ফোন নম্বৰটো দিছিলানে ? ভালকৈ চাহ -জলপান খুৱালানে ? তুমি আকৌ দ্ৰেচ পাতি চাইহে মানুহক মানুহ বোলা ।"-এওঁ উত্তেজিত হৈ পৰিল। 

"-- কোননো ধীৰাজ ?ইমান যে উত্ৰাৱল হৈছা ।"-

মই লাহেকৈ ক'লো ।

-"--- নহ'ম নে ,তুমি কি বুজিবা এইবাৰ কথা ।"

সি মোৰ বাল্যবন্ধু ।কিমান যে কাহিনী তাৰ আৰু মোৰ । কিমান আশা কৰি আহিছিল চাগৈ সি । বিৰাট টেলেণ্টেড ,পিচে নিজৰ মৰ্জিত চলে ।আমাৰ নিচিনা মানুহৰ ঘৰলৈ সি অহাটোৱেই ডাঙৰ কথা, ছেঃ তাৰ ফোন নং টো ৰাখিছিলানে ?

"--থোৱা ,থোৱা ইমান ব্যাকুল হ'ব নেলাগে ।যিটোহে পট,যিটোহে চেহেৰা তোমাৰ বন্ধুৰ।"

"-- ধীৰাজ কোন জানো জানা ?যাৰ কিতাপ পঢ়ি তুমি পাগল হৈ থাকা -- "

"-- ইস ,হ'বই নোৱাৰে ,তেওঁ সূদৰ্শন চলিহাহে ,তুমি ক'লেই হ'বনে ?"

"---- সেইটো ছদ্ম নামহে "-তেওঁ খঙেৰে ক'লে ।

-'--কি '-মই জিকাৰ খাই উঠিলোঁ ।মূৰটো যেন ঘূৰাবলৈ ধৰিলে ।চাৰিওফালে এন্ধাৰ মুধাৰ দেখিলোঁ ।নিজৰ সংকীৰ্ণতা ,ভণ্ডামী আৰু স্বাৰ্থপৰতাক ধিক্কাৰ দি ওৰেটো ৰাতি বিচনাত ছটফটাই থাকিলোঁ ।

দীপ্তি দেৱী শৰ্মা

ৰহা,নগাঁও।

দূৰভাষ নং  ৭৮৯৬১২৬৬১৪