নীৰাৰ সৈতে এখন্তেক

" আপোনাক মানে আই মিন তোমাক মই ক'ৰবাত লগ পাইছিলো । কিন্তু ক'ত পাইছিলো ঠিক মনত পেলাব পৰা নাই । " সেই একেই ঢৌ খেলি যোৱা চুলি , ওঁঠত তিল , সৰোবৰৰ দৰে শান্ত চকু । এইবোৰ কি পাহৰা যায় । এবাৰ দেখিলেইতো ------।

" কিবা কৈছিল? " " নাই এনেয়ে ।

"বাই দা ওৱে তুমি বাৰু চল্ট লেকত থাকা নেকি ? "

"ওহো নাথাকো ।"

"তেতিয়া হ'লে গণেশগুড়িত নে চান্দমাৰীত ? "

"নাঃ সেইবোৰ ঠাই ক'ত আছে তাকে নাজানো ।জুবিনৰ গানতহে নামকেইটা শুনিছো । "

" নামটো জানিব পাৰোনে তোমাৰ ? "

" জানিনো কি কৰিব। নজনাকৈয়োতো আলাপ কৰিব পৰা যায় । " এওঁ দেখাতহে সাদৰী সোণাই । তলে- পুতল ।এড্ৰেচটো নিদিবই যেন পাইছো ।

" মইতো আপোনাক ক'তো দেখা মনত নপৰে । "

"এৰা ময়ো ভাবি পোৱা নাই ক'ত দেখিছিলো । একজেক্টলী দিঠকত নহয় চাগৈ । কিছুমান কথা বা ঘটনাৰ সাকাৰ ৰূপ দিবলৈ মই কিছুমান মডেল ব্যৱহাৰ কৰো । হয়তো কথাটো তেনেকুৱাই । বিজ্ঞাপনৰ কথাটোকে চোৱা । প্ৰায় সকলো বিজ্ঞাপনতে সুন্দৰী নাৰীৰ পয়োভৰ । মাত্ৰ সিহঁতৰ অংগী- ভংগী , সঞ্চালন অথবা প্ৰকাশ কৰাৰ কৌশলহে বেলেগ ।"

" বাৰু সেইবোৰ বাদ দিয়া ।মই বহুদিনৰ পৰাই তোমাক কথা এটা ক'ম ক'ম বুলি ভাবি আছো । "

"মোক ? মই দেখুন আপোনাক চিনিয়েই নাপাওঁ । কেতিয়াও ক'তো লগ পোৱাও মনত নপৰে । এনেকুৱা ফাল্টু কথাবোৰ নক'ব দেই । "

" কি কোৱা তুমি ; মইতো তোমাক কাহানিবাই লগ পাইছিলো । বাৰু ঠিক আছে । এতিয়াৰ পৰা নাই পোৱা বুলিয়েই ধৰি ল'ম । "

যেতিয়ালৈ তোমাক একেবাৰে নিজৰকৈ লগ পাম ( কিয় নাপাম বাৰু ? তুমিতো মোৰ প্ৰাণাধিক প্ৰিয়ে ) তেতিয়া গৌৰৱত থৌকি- বাথৌ হৈ মই পৃথিৱীৰ আতাইতকৈ চহকী মানুহজন হৈ পৰিম । অকল জোনটো কিয় এই উপত্যকাৰ সকলো সৌন্দৰ্য আৰু সৰলতা থুপাই হনুমানে গন্ধমাদন দঙাদি তোমালৈ বুকুত বান্ধি লৈ আনিম । অমাবস্যা সোমাব নোৱৰাকৈ ওখ দেৱালৰ চাৰিওকাষে টহল দি থাকিব জোনে ।বুজিচা সোণজনী , কিমান যে ভাল লাগিব ।

" কি ভুনভুনাই আছে মই হ'লে মাথা- মুণ্ড একো বুজি পোৱা নাই । " এতিয়া নুবুজিলেও পিছততো বুজিবাই আৰু অগত্যা যদি তোমাক আগলৈ লগ নাপাওঁ , তেতিয়াতো মোৰ জীৱনত সকলোবোৰেই ওলট্- পালট্ হৈ যাব ।ঘূৰিবলৈ এৰি পৃথিৱীখন থমকি ৰৈ যাব । আজি য'ত ঠিয় হৈ নিজৰ অস্তিত্ব জাহিৰ কৰিছো ; টানি-মানি জীয়াই আছো , এই সকলোবোৰেই কলিতে মৰহি যাব । মই বাহিৰ ওলালে চহৰখনে চাগৈ দূৰৈৰ পৰা তিত্কাৰী মাৰিব । তুমি নথকাৰ অজুহাতত আহো আহো বৰষুণজাকো জীপাল চহৰখন এৰি উচাত মাৰি গুচি যাব । মই তাত কেনেকৈ তিস্থি থাকিম কোৱা ।তেতিয়াও মোক লগ নধৰাকৈ পাৰিবা তুমি ?

" মুখৰ ভাব- ভংগী দেখি এনেকুৱা লাগিছে যেন আপুনি মোক ভাল পাই পেলাইছে । কোন আপুনি ? বৰ পেনপেনীয়া ৰোমাণ্টিক যুগৰ মানুহ যেন পাইছো । "

" অ' মইতো জীৱনত ৰোমাণ্টিক যুগ পাৰ কৰি অহা মানুহেই ।"

" উ---ম, হয় হয় এতিয়া ফট্ ফটীয়াকৈ মনত পৰিছে মোৰ । তোমাক মই তিনি মিনিটৰ বাবে দেখিছিলো এটা পুৰণি বাছ ষ্টপত । পিচে সপোন নে দিঠক সেইটোহে সঠিক কৈ ক'ব নোৱাৰিম । বহু মানুহৰ সমাগমত তুমি মোৰ বাবেই অপেক্ষা কৰি ৰৈ আছিলা । কিন্তু ফোপাই- জোপাই আহিও শেষ মুহূৰ্তত মই হাঁ কৰি ৰৈ থাকিবলগীয়া হ'ল । তুমি গুচি যোৱা গাড়ীখনলৈ ( যদিও তোমাৰ গন্তব্য স্থান নাজানো ) চাই বহুদেৰীলৈকে মই তন্ময় হৈ হাত জোকাৰি থাকিলো আৰু খিৰিকীত মুখ থৈ তুমি চাগৈ উচুপি উচুপি ৰুমালেৰে টুকি থৈছিলা মোক ।

নীৰা ---- নীৰা ------। এই পৃথিৱীত তুমি মোৰ নীৰাই হ'য় । মই তোমাক এদিন লগ পামেই, পাম লগ । এইবাৰ নহ'লেও অহা জনমত ।

" এখন তুমি অসম্ভব দূরে থাকো, দূরত্বকে সুদূর করো

নীরা, তোমার মনে পড়ে না স্বৰ্গনদীর পারের দৃশ্য ? "

( প্ৰখ্যাত সাহিত্যিক স্বৰ্গীয় সুনীল গঙ্গোপাধ্যায়ৰ " নীৰা " ৰ সৈতে এক কাল্পনিক আলাপ । )

পূবালী বৰুৱা শৰ্মা

তেজপুৰ,মুঢ়াতেতেলী ' চন্দ্ৰালয় '

শোণিতপুৰ,অসম ।

দূৰভাষ নং- ৮০১১১২৩৫৫৬