আহিনৰ শেৱালি

আহিনৰ শেৱালি

আকৌ আহিল এটি নতুন মাহ,

গধূলিৰ বতাহত বিয়পিব

শেৱালিৰ চিনাকি সুবাস,

আকৌ ভৰি পৰিব পদূলি

বগা বগা ফুলেৰে।

সন্ধিয়াৰ চিকিমিকি পোহৰত

আকৌ ফুলিব শেৱালি,

আৰু তাৰ সুবাসে কাণে কাণে ক'ব—

“দেৱী আহিছে...”

এয়া যেন শৰতৰ বুকুত

দুৰ্গা পূজাৰ প্ৰথম বাতৰি।

শৰতৰ নীলা আকাশত

বগা মেঘে আঁকিব

শুভ্ৰ সপোনৰ ছবি,

কঁহুৱা বনৰ কোমল হাঁহিত

সজীৱ হৈ উঠিব

প্ৰকৃতিৰ নীৰৱ বুকু।

দূৰৈৰ পৰা ভাঁহি আহিব

মাদলৰ চিনাকি মাত,

দেৱীৰ আগমনৰ বতৰা লৈ

মুখৰিত হৈ উঠিব

প্ৰতিখন পূজা মণ্ডপ।

ধূপ-ধূনাৰ পৱিত্ৰ সুবাসেৰে

ভৰি পৰিব চৌদিশ,

শংখৰ ধ্বনি, উৰুলিৰ মাতত

উৎসৱৰ ৰঙেৰে

সজাই তুলিব শৰতৰ নিশা।

শেৱালিৰ চিনাকি সুবাসত

হঠাতে মনটো উভতি যাব—

সেই পুৰণি দিনবোৰলৈ,

য'ত পূজা মানেই আছিল

নতুন কাপোৰৰ আনন্দ,

দেউতাৰ হাতত ধৰি ফুৰা

আৰু মাৰ মাতত

ঘৰলৈ উভতি অহাৰ সৰল সুখ।

সময় সলনি হ'ল,

বছৰবোৰ পাৰ হৈ গ'ল—

তথাপি আহিন আহিলে

শেৱালিৰ সুবাসত

সেই সৰু সৰু স্মৃতিবোৰ

আকৌ এবাৰ

মনৰ পদূলিত আহি ৰ'য়।

সেয়ে আহিন কেৱল এটা মাহ নহয়,

শেৱালি কেৱল এটি ফুল নহয়—

ইহঁতৰ সুবাসত লুকাই থাকে

আমাৰ শৈশৱৰ

এটি কোমল পৃষ্ঠা,

যিটো পঢ়ি শেষ কৰিব পাৰি,

কিন্তু মনৰ পৰা

কেতিয়াও মচিব নোৱাৰি।

যশ গৌৰৱ বৰদলৈ

নগাঁও বিশ্ববিদ্যালয়

নগাঁও,অসম

দূৰভাষ নং ৬০০০৯ ৪৩৭৪৮