সৰুতে কিতাপত পঢ়িছিলোঁ --        'আমাৰ  বাপুজী মানুহ  নাছিল         নৰৰূপী ভগবান        গোটেই  বিশ্বই সমস্বৰে যাৰ         গাইছে বন্দনা গান --' এই গৰাকী মহামনীষাৰ এক বিশাল  স্মৃতিসৌধ দেখাৰ সৌভাগ্য  ঘটিছিল উত্তৰ  আমেৰিকাৰ  টেক্সাচ প্ৰদেশৰ আৰভিং নগৰত। বিদেশৰ মাটিত বাপুজীৰ বিশাল  আবক্ষ  মূৰ্তি দেখি গৌৰৱত বুকু ফুলি উঠিছিল। বৰ্তমান সেই ঠাই পৰ্যটন স্থলীলৈ ৰূপান্তৰিত  হৈ পৰিছে ।শাৰী শাৰী বিজুলি বাতিৰে তিৰবিৰাই  থকা ৰাজ পথেৰে গৈ আমি যি ঠাইত উপস্থিত  হ'লোঁগৈ সেয়া আমাৰ  বাবে আশ্চৰ্য। স

ৰশ্মিৰেখাৰ জেঠায়েকৰ ল'ৰা  যতিনৰ  পৰা পোৱা খবৰটোৱে সিহঁতৰ ঘৰখনক বৰ চিন্তাত পেলালে। কেৱল চিন্তাই নহয় , একপ্ৰকাৰ  ঘৰখনত হাহাকাৰ পৰিবেশ এটাৰ  সৃষ্টি হ'ল ।  এমাহ পাছতে বিহু  প্ৰতিযোগিতা । এতিয়ালৈকে ঢুলীয়া দল ঠিক হোৱা নাই । ঢুলীয়া দল ঠিক হ'ব কেতিয়া আৰু ৰিহাৰচেল  কৰিব কেতিয়া ? ৰশ্মিৰেখাতকৈ মাক আভা দত্তৰহে চিন্তা বেছি হ'ল  । অগমুহুৰ্তত যতিনে খবৰ দিছে-- 'যোৱা বাৰৰ ঢুলীয়া ল'ৰাটোৱে এইবাৰ কোনো বিহু প্ৰতিযোগিতাত ঢোল ন বজোৱাৰ সিদ্ধান্ত লৈছে ।'  কি কাৰণত এইবাৰ ঢোল নবজাই কথাটো জানিব

ইতিহাসে গৰকা আমাৰ প্ৰাগজ্যোতিষপুৰ । এই প্ৰাগজ্যোতিষপুৰৰ লোক-সংস্কৃতি, সমাজ গঠন আৰু জাতীয়তাবাদৰ এক অভিন্ন অংগ অসমত বাস কৰা অসমীয়া মুছলমানসকল । অসমত বাস কৰি অহা গৰিয়া, মৰিয়া, দেশী, চৈয়দ, মাইমল, ভাটিয়া আদি ইছলাম ধৰ্মাৱলম্বী থলুৱা লোকসকলৰ ক্ষেত্ৰত 'খিলঞ্জীয়া মুছলমান' শব্দটো ব্যৱহাৰ কৰা হয় ।   পূৰ্বাঞ্চলত বসতিৰ ইতিহাস : পূৰ্বাঞ্চলৰ ইতিহাসত মুছলমানসকলৰ ইতিহাস প্ৰায় আঠশ বছৰীয়া । ১২০৫-০৬ খ্ৰীষ্টাব্দত সম্ৰাট কুতুবুদ্দিনৰ সেনাপতি বখতিয়াৰ খিলিজিয়ে প্ৰাচীন অসমৰ মাজেদি তিব্বত

বৰ্তমান সমাজ ব্যবস্থাত এটি মন কৰিবলগীয়া বিষয় হৈছে যুৱ উচ্ছৃংখলতা। বৰ্তমান সময়ত যুৱ সমাজ এখনেহে দেশৰ ভৱিষ্যত নিৰ্ধাৰণ কৰে। যুৱ শক্তিক কেন্দ্র কৰি গা কৰি উঠা প্ৰধান সমস্যা যুৱ উচ্ছৃংখলতাই ভয়াবহ ৰূপ লৈ উঠিছে।  পৰিৱেশ পৰিস্থিতিৰ প্ৰতিকূলতাত এচাম যুৱক-যুৱতীয়ে আত্ম নিয়ন্ত্রণ হেৰুৱাৰ ফলতেই যুৱ উচ্ছৃংখলতাৰ সৃষ্টি হয়। যুৱ সমাজৰ এচাম বিপথে পৰিচালিত হোৱাৰ মূল কাৰণেই হৈছে পৰিয়াল, সমাজ, ৰাজ্য তথা দেশৰ পাৰিপাৰ্শ্বিক অৱস্থা। এটি শিশুৱে জন্ম হোৱাৰে পৰা পৰিয়ালৰ লোকসকলক অনুসৰণ কৰে। অস

ঘটনাটো ভাৰতৰ এখন মহানগৰৰ। মটৰ গাড়ী, ৰেল, উৰাজাহাজৰ শব্দ,চকু চমক লগা বিজুলীৰ পোহৰৰ মাজতো এবাৰ এজন বন্ধুৰ দেহত অপশক্তি লম্ভিল বুলি পূজা অৰ্চনা কৰি  পৰিত্ৰাণৰ উপায় বিচাৰি হাবাথুৰি  খাইছিল। কিতাপৰ পাতত  পালো অপশক্তিৰ প্ৰতি থকা আদিম মানুহৰ  কিমান বিশ্বাস।মোৰ মায়ে কৰতি পুথিৰ বিষয়ে কোৱা কথা মনত আছে। বায়ু কৰতি, মৎস কৰতি,গুৰু কৰতি বিষয়ে কৈছিল। ভূত -  প্ৰেত ,যক্ষ - যখিনী, পিশাচ, বীৰা, বুঢ়া ডাঙৰীয়া আদি  জয়াল কাহিনীবোৰে শৈশৱত আমাক তীব্ৰ আকৰ্ষণ কৰিছিল। ড০ নিৰ্মল প্ৰভা বৰদলৈয়ে লোক