" মৰমৰ দীঘে দি চেনেহৰ বাণীৰে হেঁপাহৰ আচুৰে বোৱা ; সপোনৰ ফুলেৰে ফুলাম মোৰ বিহুৱান মনে দি এবেলি লোৱা ।" বসন্তৰ পৰশ লাগি প্ৰকৃতি উন্মনা হওঁতেই বহাগ আহি নঙলামুখ পালেহি। বহাগৰ বিহু আহিল বুলিলেই অসমীয়াৰ গা সাতখন - আঠখন হয়। কাৰণ বিহু অসমীয়াৰ প্ৰাণৰ, হেঁপাহৰ উৎসৱ। অসমীয়া জাতিসত্তাৰ আটাইতকৈ জীৱন্ত সাংস্কৃতিক উৎসৱ হৈছে বিহু। বিহু কেৱল উৎসৱ নহয়; ই অসমৰ কৃষিজীৱী সমাজৰ জীৱনধাৰা, প্ৰকৃতিৰ সৈতে মানুহৰ সম্পৰ্ক আৰু সামাজিক সম্প্ৰীতি

"বিহুৰে বিৰিণা পাতে সমনীয়া বিহুৰে বিৰিণা পাত, বিহু থাকে মানে বিহুকে বিনাবা বিহু গ'লে বিনাবা কাক।" বিহু হৈছে আটাইতকৈ জীৱন্ত আৰু হৃদয়স্পৰ্শী লোকসংস্কৃতিৰ এক উৎসৱ। এই বিহুৰ সৈতে ওত:প্ৰোতভাৱে জড়িত বিহুগীত বা বিহুনাম হৈছে অসমৰ মাটি, মানুহ আৰু প্ৰেমৰ সুৰ এক অনন্য ৰূপত প্ৰকাশ হোৱা লোক সংগীত আৰু অসমৰ চহকী গীতি সাহিত্যৰ চানেকী।বিহু গীতৰ সৌন্ধৰ্য্য কেৱল সুৰেৰে বন্ধা গীত নহয়, তাৰ অন্তৰ্নিহিত অনুভূতি, ভাষা আৰু সাংস্কৃতিক গা

'অতিকৈ চেনেহৰ মুগাৰে মহুৰা তাতোকৈ চেনেহৰ মাকো তাতোকৈ চেনেহৰ বহাগৰ বিহুটি নাপাতি কেনেকৈ থাকোঁ।'' আকাশীয়ে বিহু গীতটো গুন গুনাই থকা শুনি ভনীয়েক মইনাই পিছফালৰ পৰা আহি মাত দিলেহি- "আকাশীবা ,গাত বিহু লাগিলেই নেকি?" আকাশীয়ে মইনাক সুধিলে - ''আজিৰ চ'তৰ কেই তাৰিখ হ'ল, তই জান নে ? কুলি চৰাই কোউ কোউ মাতত মোৰ মনটো কিবা বিহু বিহু লাগিছে।" মইনাই অলপ সময় আকাশীলৈ চাই ক'লে- ''হয় দে আকাশী বা । তই যে ইমান ধুনীয়া বিহু গীত গাই বিহু নাচিছিলি !মা আৰু দেউতাই সদায় কৈ থাকে। চ

"উ: পৰীক্ষা, পৰীক্ষা ,পৰীক্ষা.. " চিঞৰি উঠিল শতাব্দীয়ে ।কলেজৰ আহি তাই বিছনাত বাগৰ দিছে ।বিহুৰ বন্ধত ঘৰলৈ যোৱা কথাটো ভাবিয়েই তাইৰ ভাল লাগিল । আইতাক ছাগৈ এইসময়ত খুন্দনাত তামোল খুন্দাত ব্যস্ত । বিহু আহিলে আইতাই মুখত হুচৰি গীত গুনগুনাই থাকে- "কৃষ্ণাইৰ মূৰতে বকুলফুল এপাহি নিঁয়ৰ পাই মৰহি যায় .." বিহু আহিলে বোপাকণ খুড়াদেউ ঘৰখনৰ চৌপাশ সুন্দৰকৈ চাফ-চিকুণ কৰাত ব্যস্ত । মুঠৰ ওপৰত এক উখল-মাখল পৰিৱেশ । ডিব্ৰুগড় জিলাৰ খোৱাং ৰ জমিদাৰ ঘৰ । এইবাৰ বিহুত আগৰ দৰেই হৰ্ষোল্লাস পৰিৱেশ বি

সোণাপুৰৰ ওপৰত ৰাতিপুৱাৰ আকাশখনে নিস্তব্ধ উত্তেজনা কঢ়িয়াই লৈ ফুৰিছিল কাৰণ অসমৰ বহুতেই বছৰ বছৰ ধৰি অপেক্ষা কৰি থকা এটা মুহূৰ্তৰ সাক্ষী হ’বলৈ মানুহ গোট খাইছিল। গুৱাহাটী বিজ্ঞান চহৰৰ উদ্বোধনী অনুষ্ঠানত নতুন অট্টালিকা মুকলি হোৱাতকৈও অধিক ই এটা সপোনক আকৃতি লোৱাক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছিল, যিটো স্থান য’ত কৌতুহল, কল্পনা আৰু জ্ঞানৰ মিলন ঘটিছিল। অসমৰ মুখ্যমন্ত্ৰী হিমন্ত বিশ্ব শৰ্মাই এই সুবিধাটো আনুষ্ঠানিকভাৱে মুকলি কৰি ৰাজ্যখনৰ বিজ্ঞান শিক্ষাক শক্তিশালী কৰাৰ লগতে যুৱ মনক শিক্ষণ আৰু আৱিষ্কা

'হেৰা,আলহীক খুৱাবলৈনো কি কৰিছা?'--বৰুণে পাকঘৰৰ দুৱাৰমুখৰপৰাই ভুমুকিয়াই ঘৈণীয়েক ৰেঙণিক সুধিলে। 'লুচি,কাবুলীবুটৰ ঘুগুনি আৰু পায়স।'--ৰেঙণিয়ে সিজাই থকা পায়সখিনি লৰাই থাকিয়েই উত্তৰ দিলে। 'এয়া পাছতহে দিবা,আহি পোৱাৰ পাছতে চাহ একাপ দিব লাগিব নহয়,চাহৰ লগত দিবলৈ 'তাহ' আছেনে নাই?'    'আছে,আছে। আপুনি চিন্তা কৰিব নালাগে। মই নিজে কৰা কে'ক,কাটা নিমকি আৰু লচকৰা আছে। ভুজিয়া আৰু মিঠাইও আছে। হৈ যাব।'    বৰুণৰ মনটো ভাল লাগি গ'ল। ঘৈণীয়েকে তেনেহ'লে চাহৰ যোগাৰ ভালকৈয়ে কৰিছে! কৰিবই লাগিব।

সেইদিনা কি বাৰ, কি তাৰিখ আছিল আজি আৰু মনত নাই। কিন্তু সময়টো ঠিক মনত আছে --দুপৰীয়া এক মান বাজিছিল। মই নগাঁৱৰ পৰা গৈ হােষ্টেলত উঠিছিলোগৈ। (গু:বি:ৰ ৩নং দুমহলীয়া ছাত্রী নিৱাস।) ৰিক্সাৱালাটোক বিদায় দি সেই নিজন দুপৰীয়া ওপৰ মহলাত থকা মোৰ কোঠালৈ বুলি এটা এটাকৈ চিৰি বগাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিলো। সেইকেইদিনত বিশ্ববিদ্যালয়ৰ শ্ৰেণীসমূহ পূৰাদমে চলি আছিল বাবে সমগ্র হােষ্টেল সম্পূৰ্ণ নীৰৱতাত ডুব গৈ আছিল। কেইটামান চিৰি বগোৱাৰ পিছত অতৰ্কিতে মই থমিক ৰ'লো। ক'ৰবাত যেন কিবা এটি বিসংগতি ঘটিছে------। চেঁচ