ৰৈ ৰৈ চাই যোৱা শিল্প

ইয়াত এজন মুকুট বিহীন ৰজা আছিল।

মই তেওঁৰ দেশৰে মানুহ।

কি নাছিল তেওঁৰ দেশত—

সুৰ শুনি শুনি ৰাতিটোক কাটি কৰা

অপাৰ জোনাকৰ চোতাল ,

সেউজীয়া অৰণ্যৰ ৰ’দ ঘাই কাব্য,

শাওনৰ ধল নমা পথাৰৰ সংগীত

আৰু

চেনেহৰ কাৰেং সাজি নতুন আশাহৈ ওলাই অহা

উৎফুল্লিত অলেখ ডেকা শক্তি।

কি নাছিলনো তেওঁৰ দেশ গঢ়া ৰাজ আদেশত —

বন-নদী-পাহাৰ ,ৰ’দ-বতাহ-বৰষুণলৈ

সীমাহীন আলিংগনৰ অধিকাৰ।

আশ্ৰয়ৰ আচলপাৰি জনতাৰ দৰবাৰ সজাই

তোলাৰ।

আপোন পথাৰখন নিগাজি কৰাৰ।

আৰু বট-বৃক্ষৰ ৰক্ষক হোৱাৰ

যি শীতল বতাহৰ ছাঁ দিয়ে

য’ত চৰাই-চিৰিকটিয়ে ঘৰ সাজে।

তেওঁ গানে গানে নিদিলে কি বিধান -

আঁকি আঁকি এখন সাতোৰঙী ৰামেধনুৰ আকাশ।

মৰিলে একোকে লগত নিবলৈ নেপাবা বন্ধু ,

মানুহ হোৱা ধৰম আঁকোৱালি ধৰা।

তেওঁৰ ৰাজ্য আছিল মাটিৰ পৰিধি ভঙা সীমা;

তেওঁ নাছিল এহাত মাটি ঠেলি খেয়ালি অস্ত্ৰ লোৱা ৰজা

অথবা পাপ মুদ্ৰাৰে জীৱন ধন্য কৰা।

তেওঁ কি দি থৈ নগ’ল বাৰু—

ওৰে ৰাতি গৈ গৈ থাকে ৰৈ ,

তেওঁৰ ক্ষেত্ৰ আগুৰি হেজাৰ জনতা;

প্ৰাৰ্থনা সংগীতৰ বন্তি জ্বলাই

কৈ কৈ যায়,— ‘জয় জুবিন দা— !’

কিয় বাৰু কৈ যায় !!আচলতে তেওঁ নাছিল কি—

ৰৈ ৰৈ চাই যোৱা এক শিল্প ,

কৈ কৈ শেষ নোহোৱা মহাকাব্যিক গল্প।

দীননাথ লিয়ং

অতিৰিক্ত সঞ্চালক,

তথ্য আৰু জনসংযোগ (পাৰ্বত্য) অসম, হাফলং।

e-mail Id: loyingdinanath@gmail.come

দূৰভাষ নম্বৰঃ৭০০২৫৭০২৭৫