পৌৰাণিক যুগৰ পৰাই নাৰীৰ বিষয়ে চৰ্চিত হৈ আহিছে। অতীততে সনাতন সভ্যতাত নাৰীক কিমান উচ্চস্থান দিয়া হৈছিল আৰু নাৰী শক্তিয়েও পতিব্ৰতা ,নিয়ম আৰু আস্থাৰ মাজেৰে কিদৰে নিজক মহীয়ান কৰি তুলিছিল তাৰ সুন্দৰ নিদৰ্শন ঋষি মুনি সকলে ৰচনা কৰা চাৰিবেদ,ব্ৰহ্মসুক্ত, উপনিষদ, মহাভাৰত, ৰামায়ণ আদিত উল্লেখিত। নাৰীৰ জীৱন কেৱল সন্তান উৎপাদন কৰায়েই উদ্দেশ্য নাছিল। তাৰ সমান্তৰালভাৱে সমাজখনক পূৰ্ণতা প্ৰদান কৰাৰ ধৰ্ম ও পালন কৰিছিল । সেয়েহে লক্ষ্মীস্বৰূপা নাৰীৰ সন্দৰ্ভত আচাৰ্য মনুৱে উল্লেখ কৰিছে __

তুমি মোক কন্দুৱালা চকুলো নিগৰিয়েই আছে কবিতা নহয় ই যে এক বাস্তৱ দাপোণ ৷ দেখা পালো মোৰ পিতাইক পুনৰ এবাৰ লগ পালো পিতাইক আকৌ এবাৰ হেৰাই গলো অতীত স্মৃতিৰ অটল গহব্বত ৷ পিতাইৰ স্মৃতিবোৰ সযতনে আলফুলে স্মৃতিৰ মণিকোঠাত সাৱটি যাত্ৰা কৰি আছো জীৱনৰ অপৰাহ্ণৰ পথৰে ৷ সেই পথৰে আতৰি যাবলৈ যি পথৰে এদিন আতৰি গ'ল মোৰ স্নেহৰ পিতাই যি পথ মাথো যোৱাৰহে, নহয় উভতি অহাৰ ৷ পিতাই ময়ো অগ্ৰসৰ হৈ আছো তই গুচি যোৱৰ পথৰেই যাবলৈ ৷ তই বাৰু মোক চিনি পাবিনে আকাশত ইমান তৰাৰ মাজত ? আয়ে কৈছিল তই হেনো আকাশত তৰাহৈ তাৰ প

কাৰ পৰশত লঠঙা ডালত আকাশ ৰঙোৱা ফুল জুই ফুলে ? কাৰ পৰশত বিৰিখে সেউজী সাজৰ সপোন দেখে ? সেয়া ফাগুন, ফাগুনী বা । কিয় চৌদিশে বিহগীৰ সুৰত ধ্বনিত হয় মন উতলোৱা মিঠা অর্চনা? যাৰ লহৰত , প্রস্ফুটিত পুষ্পৰ ৰূপ -ৰস -গন্ধেৰে মণ্ডিত মনত জাগি উঠে মিলনৰ বাসনা ; নৱ সৃষ্টিৰ তাড়না । যেতিয়া ধুলিয়ৰী ওৰণি , সৰাপাতৰ খৰমৰণি ৰূপান্তৰ হয় , একো একোটা হীৰা মুকুতাত সময় বালিৰ স্বপ্নত । এয়াই ফাগুন , খৰ খোজৰ মহীয়সী ৰূপহী ফাগুনী । মনোজ কুমাৰ শৰ্মা অভিযন্তা নগাঁও, অসম দূৰভাষ নম্বৰ - ৯৪৩